Στις 16 Μαΐου πραγματοποιήθηκε στο ξενοδοχείο CAPSIS στη Θεσ/νικη η ετήσια πανελλαδική συνέλευση του συλλόγου μας. Από τη μια η ιδιαίτερη όξυνση των προβλημάτων στους χώρους εργασίας που βιώνουμε ως εργαζόμενοι σε Ελλάδα, Ευρώπη και ολόκληρο τον κόσμο λόγω της γενικευμένης αντεργατικής πολιτικής που εφαρμόζεται στο όνομα της κρίσης, αλλά και από την άλλη οι πρόσφατες εξελίξεις στην Αγροτική με την ποινικοποίηση των αγώνων μας, τα πειθαρχικά, την προσπάθεια κατατρομοκράτησής μας, την «περίφημη» αξιολόγηση και όλα τα υπόλοιπα, είχαν ως αποτέλεσμα την πραγματοποίηση μιας μαζικότατης γενικής συνέλευσης.
Είναι αξιοσημείωτο ότι φέτος δεν υπήρχε τυπωμένος απολογισμός. Με ότι αυτό συνεπάγεται για την ενημέρωση των συναδέλφων.
Το πρώτο ημίωρο αναλώθηκε με το χαιρετισμό του προέδρου της Ο.Τ.Ο.Ε. Κούκου. Με τις γνωστές φανφάρες τύπου «θα λιώσουν τα πεζοδρόμια» (εννοείται από τους αγώνες) θέλησε να μας διαβεβαιώσει για την υποστήριξη της Ο.Τ.Ο.Ε. στον αγώνα του συλλόγου όσον αφορά το Τ.ΥΠ.Α.Τ.Ε. Επιδιώκοντας να στηλιτεύσει τη στάση του Μηλιάκου στο συγκεκριμένο θέμα ανέφερε ως παράδειγμα προς μίμηση τον πρόεδρο της Εθνικής Αράπογλου, που έδωσε στο Ταμείο της Εθνικής 17 εκ. €. Τα πράγματα, όμως δεν είναι ακριβώς έτσι. Ο γνωστός Αραπόγλου, φυσικά, δεν έγινε ξαφνικά το «καλό» αφεντικό και η παραπάνω ενίσχυση γίνεται με τρόπο που ανοίγει την πόρτα για την περεταίρω εμπορευματοποίηση της υγείας. Αναφέρθηκε και στα σχέδια της ΟΤΟΕ για ενιαίο ταμείο υγείας τραπεζοϋπαλλήλων, αλλά φυσικά με μια λογική «αυτά θα τα χειριστούμε εμείς οι ειδικοί!». Κουβέντα για συνελεύσεις και για παρέμβαση, συζήτηση και δυνατότητα παρέμβασης τους συνόλου των συναδέλφων από όλες τις τράπεζες σε αυτή τη διαδικασία!
Μετά την ομιλία ο Κούκος αποχώρησε. Ερωτήσεις φυσικά από τους εργαζόμενους δεν δόθηκε το περιθώριο να εκφραστούν!
Στο σημείο αυτό αξίζει να θυμηθούμε την γεμάτη μεγαλοστομίες έκτακτη ανακοίνωση της ΔΗΣΥΕ τον Απρίλιο του 2009 με τίτλο «ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΓΙΑ ΕΞΕΓΕΡΣΗ» όπου αναφερόταν «…Κάπου στο πλάνο, να και η Ο.Τ.Ο.Ε., να ψειρίζει τη μαϊμού, με τις παρατάξεις και τους συνδικαλιστές, να επιμένουν στο δόγμα «όλοι σας θα πολεμήσετε, όλοι μας θα δοξαστούμε!...». Οι εργαζόμενοι και τα δικαιώματά τους, αυτό τον καιρό δοκιμάζονται, υποφέρουν, καταπατούνται βάναυσα! Όλοι εναντίον τους ή τουλάχιστον όχι μαζί τους, επειδή τόλμησαν να … απεργήσουν!». (πού να πήγε άραγε αυτή η κριτική από την πλευρά της ΔΗΣΥΕ;).
Στη συνέχεια ο πρόεδρος ανήγγειλε ως συνήθως ότι η αίθουσα έχει κλειστεί μέχρι τις 5 μ.μ. και πρέπει να έχει εκκενωθεί μέχρι τότε. Μια διαδικασία δηλαδή ψεκάστε- σκουπίστε- τελειώσατε! (Ουέ και αλλοίμονο γι’ αυτούς- αν άρχιζαν να παίρνουν το λόγο όλοι οι συνάδελφοι. Δεν θα ήξεραν που να κρυφτούν από αυτά που θα τους έλεγαν!)
Έπειτα η ΔΗ.ΣΥ.Ε. αναλώθηκε σε κορώνες εναντίον της ανάλγητης διοίκησης. Χαρακτήρισε ούτε λίγο ούτε πολύ το Διοικητή ανισσόροπο, προσπαθώντας να υποβιβάσει το μέγεθος της επίθεσης που δεχόμαστε σε μια ιδιοτροπία του συγκεκριμένου εργοδότη και όχι φυσικά ως αποτέλεσμα της κυβερνητικής πολιτικής που εφαρμόζεται σήμερα από ΝΔ και χθες από ΠΑΣΟΚ. Γι΄αυτό άλλωστε άλλος ομιλητής της ΔΗΣΥΕ μας κάλεσε να ψηφίσουμε ΠΑΣΟΚ για να φύγει ο Μηλιάκος. Να αλλάξει δηλαδή ο Μανωλιός και να βάλει τα ρούχα του αλλιώς.
Η Δ.Α.Κ.Ε. απέδωσε τα προβλήματα του ταμείου (όπως και η Συσπείρωση) στο ότι η ποσοστιαία αύξηση των εισφορών είναι μικρότερη από αυτού του πληθωρισμού των ιατρικών υπηρεσιών (χωρίς να αναφέρει τα αίτια που μας οδήγησαν εδώ, δηλ. τη γενικότερη υποβάθμιση της πανάκριβης υγείας και τη μετατροπή της σε εμπόρευμα). Το λογικό συμπέρασμα είναι ότι με την πρότασή της δεν επιλύεται το πρόβλημα. Αναβάλλεται για κάποιο διάστημα η οικονομική κατάρρευση του ταμείου, εκτός αν θα αυξάνει το ποσοστό των εισφορών μας σε τακτά διαστήματα! (ή να περικόπτονται οι παροχές). Η Δ.Α.Κ.Ε. συμφώνησε με τις προτάσεις του προέδρου για το πώς πρέπει να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα του Ταμείου. Ο Σαμπάνης ενστερνίστηκε το επιχείρημα της Συσπείρωσης ότι οι εισφορές μας (2%) είναι οι χαμηλότερες στον κλάδο και επομένως θα ήταν λογικό να αυξηθούν. Υποστήριξε ότι η Διοίκηση έχει ηθική, αλλά όχι νομική υποχρέωση να ενισχύσει το ταμείο. (φέξε μου και γλίστρησα δηλαδή!)
Εντύπωση προκάλεσε ο διευθυντής στο κατάστημα Γαζίου και μέλος του Δ.Σ. εκλεγμένος με τη Δ.Α.Κ.Ε, Αγγελάκης. Άρχισε την ομιλία του με προκλητικό τρόπο λέγοντας ότι ελπίζει να μη βρεθεί σε χαντάκι με αυτά που θα πει). Μεταφέροντας στη συνέλευση τις απόψεις της Διοίκησης, διάβασε στοιχεία από το πόρισμα ελεγκτών (που προφανώς τα είχε λάβει από τη Διοίκηση) υπονοώντας ότι έχουν γίνει ατασθαλίες και ότι οι απεργίες αποσκοπούν στο να τις συγκαλύψουν.
Η Συσπείρωση υποστήριξε ξανά πως μόνη διέξοδος για τη σωτηρία του ταμείου είναι η αύξηση των εισφορών των εργαζομένων και παροχές από τη Διοίκηση. (Η λογική δηλαδή του «μικρότερου κακού» και του εφικτού που τελικά τα κάνει όλα ανέφικτα! Προς επίρρωση των όσων λέμε αξίζει να θυμηθούμε τις συναδέλφισσες καθαρίστριες που ναι μεν τις εντάξαμε μονομερώς στο ταμείο υγείας, αλλά μόνο ως ονόματα εφόσον καμία πίεση ουσιαστική δεν ασκήθηκε στον εργοδότη να πληρώσει τις εισφορές που χρωστά! Με τη λογική λοιπόν του να δείξουμε ως εργαζόμενοι «καλή θέληση» το μόνο που τελικά θα μας μείνει θα είναι η αύξηση των εισφορών των δικών μας, η παράταση ζωής του ταμείου για πολύ λίγα χρόνια, η συνεχώς συσσωρεμένη αγανάκτηση των συναδέλφων για την υποβάθμιση των παρερχομένων υπηρεσιών υγείας και τελικά ω! του θαύματος θα έρθει ως ώριμο φρούτο πια η «λύση» της σύναψης κανενός συμβολαίου με κανένα ιδιωτικό νοσοκομείο!!!)
Η κεντρική ομιλήτρια της Ε.Σ.Α.Κ. Μπαλού έκανε μία ομιλία για την καπιταλιστική κρίση, πρόβαλε τη διεκδίκηση για αποκλειστική δημόσια και δωρεάν υγεία, με κάλυψη 100% των δαπανών των ασφαλισμένων. Ζήτησε να καλύψει η εργοδοσία όλα τα ελλείμματα του ταμείου και υποστήριξε ότι οι υπόλοιπες παρατάξεις πλην του Π.Α.Μ.Ε. με τις θέσεις τους, το συναινετικό συνδικαλισμό, την πολιτική τους, τις αυταπάτες που καλλιεργούν ότι σε συνθήκες γενικευμένης εμπορευματοποίησης της υγείας και κρίσης του καπιταλισμού μπορεί να σωθεί το ταμείο υγείας, οδηγούν τους εργαζόμενους σε ήττες και είναι εχθροί τους. Η ΕΣΑΚ ορθά κατήγγειλε τις άλλες παρατάξεις, δεν προτάσσει όμως την ενιαιομετωπική δράση των εργαζομένων στη βάση των κοινών συμφερόντων, των αναγκών και των προβλημάτων, αλλά στη βάση της συμμετοχής στο ΠΑΜΕ. Η επιλογή αυτή οδηγεί στη μη συμμετοχή σε διαδικασίες βάσης που δεν τις ελέγχει (κοινές περιφρουρήσεις σε απεργίες, συμμετοχή σε επιτροπές αγώνα κ.α.) και τελικά στη μη προώθηση στην πράξη της ενωτικής δράσης των εργαζομένων. Καμία προσπάθεια πραγματική δεν γίνεται από την πλευρά της στο να πάρουν οι εργαζόμενοι την υπόθεση του ταμείου και των άλλων προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε στα χέρια τους. Η Αγ. Πρωτοβουλία διακίνησε ένα ψήφισμα για τη συγκέντρωση υπογραφών κατά της πρότασης για αύξησης των εισφορών και με τις μικρές της δυνάμεις έχει προσπαθήσει να πραγματοποιήσει συνελεύσεις στα καταστήματα. Η ΕΣΑΚ πέρα από ανακοινώσεις και καταγγελίες, πως αντέδρασε? Πως προσπάθησε να οργανώσει γενικές συνελεύσεις? Οι ομιλητές της ΕΣΑΚ δεν αναρωτήθηκαν όμως για ποιό λόγο η πλειοψηφία των εργαζομένων ακολουθεί αυτές τις παρατάξεις, ούτε αν η πολιτική του ΠΑΜΕ ενισχύει την επιρροή τους στους ψηφοφόρους τους (π.χ. το να μην πάει αντιπρόσωπος της ΕΣΑΚ σε κοινές περιοδείες με την πλειοψηφία του συλλόγου και να προβάλλει μία λογική αντίθετη στην κυρίαρχη στο σύλλογο, επέτρεψε να ακούγεται από τους συναδέλφους μόνο η φωνή της πλειοψηφίας). Όσο για την κριτική που εμφανίστηκε εκ των υστέρων ότι δήθεν η Αγωνιστική Πρωτοβουλία τους κλέβει τα αιτήματα, μερικές επισημάνσεις μόνο: Τα αιτήματα για μια αξιοπρεπή ζωή και δουλειά με διεύρυνση των εργασιακών μας δικαιωμάτων, για αύξηση μισθών, για μείωση των ωρών εργασίας, για δημοκρατία στους χώρους δουλειάς, να πληρώσουν την κρίση οι καπιταλιστές και όλα τα υπόλοιπα ξεπηδούν από την ίδια τη ζωή ως αναγκαιότητα και δεν πατεντάρονται! Το ότι υπάρχουν 2 παρατάξεις που σε πολλά ζητήματα έχουν παρόμοιες θέσεις είναι κάτι θετικό που μπορεί να διευκολύνει την κοινή δράση τους και όχι να προκαλεί αντιπαραθέσεις για το ποιός είχε την πατρότητα των ιδεών.
Η κριτική της ΕΣΑΚ ότι καλούμε σε συγκεντρώσεις υπό την προϋπόθεση να μη συμμετέχει το ΠΑΜΕ δεν ευσταθεί. Δεν αποκλείουμε από την κοινή δράση το ΠΑΜΕ, αλλά δυσκολευόμαστε να κατανοήσουμε τη μονομανία με τις χωριστές συγκεντρώσεις, το να θεωρείται ζήτημα αρχών ο μη συγχρωτισμός με τους οπαδούς άλλων κομμάτων σε όλες τις πορείες και συγκεντρώσεις, σε οποιοδήποτε ζήτημα.
Η εργατική πολιτική -πέρα από τις πρωτοπόρες δυνάμεις που πάντα υπάρχουν- ή θα γίνει υπόθεση των ίδιων των εργαζομένων ή θα υποβαθμίζεται σε μια απλή εναλλαγή αντιπροσώπων και γραφειοκρατών! Παρόλα αυτά εμείς τους περιμένουμε στους δρόμους του αγώνα όπου ελπίζουμε να συναντηθούμε.
Οι ομιλητές της Αγωνιστικής Πρωτοβουλίας– μολονότι έγινε προσπάθεια να μην μιλήσουν- πρότειναν να διεξαχθούν περιφερειακές συνελεύσεις με αποφάσεις δεσμευτικές για το Δ.Σ., από τις οποίες θα εκλεγούν περιφερειακές επιτροπές αγώνα. Να διεξαχθεί η γ.σ. του Η ΓΣ του ΤΥΠΑΤΕ όπως και η ΓΣ του συλλόγου πανελλαδική, να γίνει Σάββατο ώστε να μπορούν να την παρακολουθήσουν περισσότεροι συνάδελφοι και να γίνει πανελλαδική ψηφοφορία. Να γίνουν περιοδείες και κινητοποιήσεις όλες τις μέρες της απεργίας από τους συνδιακιστές, ιδιαίτερα στα καταστήματα που οι διευθυντές πιέζουν τους εργαζόμενους να μην απεργήσουν. Να προκηρυχθούν στάσεις εργασίας και να γίνουν συγκεντρώσεις έξω από τα γραφεία της Διοίκησης τις ημέρες που γίνονται πειθαρχικά εναντίον συναδέλφων είτε λόγω άρνησης υπογραφής στη στοχοθεσία (π.χ. κατάστημα Ελευθερούπολης), είτε λόγω διώξεων (π.χ. περίπτωση συναδέλφου Δομίνικου). Να διαγραφούν από μέλη του συλλόγου όσοι όπως οι Μαστραγγελόπουλος, Καραγεωργίου, Παπανικολάου έχουν πάρει θέση εναντίον του συλλόγου, να δημοσιευτούν τα πρακτικά των Δ.Σ. στην ιστοσελίδα του συλλόγου και για όλα τα σημαντικά ζητήματα του σωματείου να κατεβαίνουν οι εισηγήσεις στη βάση των εργαζομένων στα καταστήματα και τις διευθύνσεις προκειμένου εμείς να πάρουμε την τύχη στα χέρια μας!. Κριτικάροντας τη στάση του συλλόγου στις απεργίες που έγιναν, υποστήριξαν ότι απέναντι στη λυσσαλέα επίθεση που δεχόμαστε εμείς οι εργαζόμενοι της Αγροτικής δεν μπορούμε να πηγαίνουμε με απεργίες που τις μαθαίνουμε μέσω του σάιτ! Δεν είναι δυνατόν να κάνουμε απεργία και να πηγαίνουμε στα σπίτια μας περιμένοντας μπροστά από το κομπιούτερ ή το τηλέφωνο να μας ειδοποιήσουν για το αν η απεργία θα κριθεί παράνομή ή για το αν αύριο ότι πρωί θα πάμε για δουλειά. Δεν είναι το σπάσιμο νεύρων αυτό είναι το λιγότερο είναι η πλήρης ξεφτίλα της έννοιας των αγώνων. Δεν γίνεται να έχουν συρρικνωθεί οι μισθοί μας και εμείς να ξεκινάμε κινητοποιήσεις αποδεχόμενοι την αύξηση των εισφορών μας στο ταμείο μετά τον τρελό ρυθμό κερδοφορίας των τραπεζών, δεν μπορεί να είμαστε θεατές των πειθαρχικών και να αποδεχόμαστε συλλογικές συμβάσεις με τις οποίες δεν μπορείς να αγοράσεις ούτε ένα κουλούρι, δεν μπορεί να μας πατάνε κάτω τα όνειρα και δικαιώματα μας και να έχεις την ΟΤΟΕ και τη ΓΣΕΕ να καλεί τους εμπνευστές του εργασιακού μας εφιάλτη σε κοινή δράση για έξοδο από την κρίση!
Δεν γίνεται να πάμε έτσι συναδέλφισσες και συνάδελφοι. Το μέλλον που απλώνεται μπροστά μας μπορεί να είναι πολύ ελπιδοφόρο και γεμάτο νέες κατακτήσεις που να μας διασφαλίζουν αξιοπρεπή δουλειά και ζωή με όρους που προσφέρει η εποχή μας. Το εργασιακό μας μέλλον μοιάζει με ένα κουτί γεμάτο κατακτήσεις που για να το ξεκλειδώσεις πρέπει να σπάσουμε την κλειδωνιά και όχι να εκλιπαρούμε την κάθε κυβέρνηση και την κάθε εργοδοσία να μας το δώσει. Μόνο οι αγώνες που είναι υπόθεση των εργαζομένων, που αποφασίζονται αμεσοδημοκρατικά με συνελεύσεις και συζήτηση για τη μορφή και το περιεχόμενο από το σύνολο των εργαζομένων και όχι από την πεφωτισμένοι ηγεσία, μπορούν να νικήσουν μόνοι οι απεργιακές επιτροπές και οι επιτροπές αγώνα από τα κάτω και ανά περιοχή, μπορούν να εξαλείψουν το φαινόμενο της απεργοσπασίας.
Αφού μίλησαν συνάδελφοι οι παρατάξεις έκαναν προτάσεις στις δευτερολογίες τους για το τι πρέπει να γίνει. Οι ΔΗ.ΣΥ.Ε., Δ.Α.Κ.Ε., παρέμβαση απέφυγαν οποιαδήποτε νύξη για απεργίες. Η Συσπείρωση πρότεινε 3ωρη στάση στις 18/5 που θα εκδικαζόταν η μήνυση εναντίον της Ο.Τ.Ο.Ε. από τη διοίκηση της Α.Τ.Ε. και 2ήμερη μετά από κάποιο διάστημα αφού ληφθούν μέτρα για την επιτυχία της. Η ΕΣΑΚ πρότεινε συνέχιση των κινητοποιήσεων με διαφορετική οργάνωση (διαξαγωγή περιφερειακών συνελεύσεων και εκλογή απεργιακών επιτροπών, πανελλαδική συγκέντρωση των απεργών στην Αθήνα) και διαφορετικά αιτήματα (κάλυψη από τη Διοίκηση των ελλειμμάτων).
Η Αγωνιστική Πρωτοβουλία ζήτησε να καλυφθούν τα ελλείμματα του ταμείου αποκλειστικά από την εργοδοσία, χωρίς αύξηση των εισφορών των εργαζομένων (όπως ανέφερε και το κείμενο που είχε σταλθεί στα καταστήματα για τη συγκέντρωση υπογραφών) και να πληρώσει η εργοδοσία τις εισφορές που οφείλει στο ταμείο υγείας για τις συναδέλφισσες καθαρίστριες ώστε να είναι πραγματικά μέλη του, να γίνουν γενικές συνελεύσεις σε όλα τα καταστήματα, να εκλεγούν επιτροπές αγώνα που θα συντονίσουν και θα συνεχίσουν τις κινητοποιήσεις από τα κάτω ενιαία και μαζικά.
Ο πρόεδρος Αμούτζιας μίλησε πρώτος και τελευταίος πάνω από 1 ώρα συνολικά (από τις περίπου 6 που διήρκεσε η συνέλευση)!
Αφού δήλωσε ότι διαφωνούσε με τη συνέχιση των απεργιών και θεώρησε λάθος την κήρυξη των 2 48ωρων απεργιών (12-15/5/2009), προσπάθησε να αρνηθεί τις ευθύνες της πλειοψηφίας του Σ.Ε.Α.Τ.Ε. για το ότι βρέθηκε εντελώς απροετοίμαστος να αντιμετωπίσει τους νομικούς ελιγμούς της Διοίκησης. Αποκάλεσε τις νομικές υπηρεσίες σφουγγοκολάριους του διοικητή, επειδή προσέφυγαν στα δικαστήρια αξιοποιώντας τη νομοθεσία που έχει ψηφιστεί από τις προηγούμενες κυβερνήσεις του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και της Ν.Δ., και υποστήριξε ότι πρόκειται για ανενεργές διατάξεις που το συνδικαλιστικό κίνημα έχει καταργήσει (αυτό βέβαια σημαίνει ότι το συνδικαλιστικό κίνημα αρνείται να εφαρμόσει τις δικαστικές αποφάσεις και τις καταργεί στην πράξη, όχι ότι παρά τις μεγαλοστομίες συμμορφώνεται!).
Απαντώντας στην κριτική για την αδυναμία του συλλόγου να πληροφορήσει την ελληνική κοινωνία για την αιτία κήρυξης της απεργίας και για το ότι αφήνει να προβάλλεται η άποψη της διοίκησης της Α.Τ.Ε. ότι η απεργία είναι καταχρηστική και έχει σχέση με την κακοδιαχείριση του ταμείου υγείας, υποστήριξε ότι τα Μ.Μ.Ε. συμπεριφέρονται έτσι επειδή έχουν διαφημιστικές καταχωρήσεις από την Α.Τ.Ε. και υπονόησε ότι αν ο σύλλογος πραγματοποιούσε διαφημιστική σαμπάνια θα προβάλλονταν οι θέσεις του. Το ότι τα κυρίαρχα Μ.Μ.Ε. κατά κανόνα αποσιωπούν ή συκοφαντούν απεργιακές κινητοποιήσεις είναι αναμφισβήτητο. Όμως, το εργατικό κίνημα έχει τρόπους να το αντιπαλέψει: να στείλει εξώδικα σε Μ.Μ.Ε. απαιτώντας τη δημοσίευση των θέσεων του, την έκδοση προκηρύξεων με τις θέσεις του που θα μοιραστούν σε εξορμήσεις, την αφισοκόλληση, την οργάνωση πορειών. Αλλά αυτά θα προϋπέθεταν κήρυξη της απεργίας και οργάνωση όχι με αποφάσεις του Δ.Σ., αλλά συνελεύσεων με συμμετοχή εργαζομένων.
Υποστήριξε ότι υπάρχουν καλές και κακές διοικήσεις και ανέφερε παραδείγματα προηγούμενων διοικητών (επί κυβερνήσεων ΠΑ.ΣΟ.Κ.) που ενίσχυσαν οικονομικά το ταμείο (προ εισαγωγής της Α.Τ.Ε. στο χρηματιστήριο).
Αφού ανέφερε τα παραπάνω, κατήγγειλε το Μηλιάκο ότι δε δέχεται να συναντήσει το σύλλογο. Πρότεινε ως συνέχιση του αγώνα α) την ανάληψη των αποθεματικών του ΕΛΕΜ (αφορούν το επικουρικό) από την ΑΤΕ, την τοποθέτηση σε 10ετή ομόλογα του ελληνικού δημοσίου και την ενίσχυση με τη μισή από την απόδοσή τους του Τ.ΥΠ.Α.Τ.Ε. (προκαλώντας την αντίδραση του γραμματέα Μπερεδήμα, ο οποίος διεκδίκησε εκ μέρους της Δ.Α.Κ.Ε. την πατρότητα της ιδέας), β) τη δέσμευση ότι η πρώτη κίνηση του συλλόγου απέναντι στο νέο διοικητή θα είναι να ζητηθεί η υπογραφή ειδικής επιχειρησιακής σύμβασης για το ταμείο, που θα προβλέπει ενίσχυσή του και έκανε έκκληση να ψηφισθεί το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ώστε η νέα διοίκηση, ακολουθώντας τα βήματα άλλων που το ενίσχυσαν, να δείξει κατανόηση απέναντι στα προβλήματα του ταμείου! (φοβερές προτάσεις πραγματικά!)
Αναμφίβολα ο σημερινός διοικητής έχει λόγω ιδιοσυγκρασίας αυταρχικό στυλ και αρνείται να τηρήσει και τις θεσμοθετημένες υποχρεώσεις του, όπως π.χ. τη συνάντηση με το σύλλογο, παρόλο που δεν θα του κόστιζε τίποτα μία εθιμοτυπική συνάντηση ανταλλαγής απόψεων. Όμως, οι διαφορές στο προσωπικό στυλ δε συνιστούν ποιοτικά διαφορετικές πολιτικές. Ο ρόλος της διοίκησης οποιαδήποτε επιχείρησης λειτουργεί με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια είναι δεδομένος: αύξηση της κερδοφορίας. Η διοίκηση απολογείται απέναντι στους μετόχους και αγωνίζεται για τη μεγιστοποίηση της ευημερίας των μετόχων, όχι του κοινωνικού συνόλου, κοινωνικών ομάδων όπως των αγροτών ή των εργαζομένων (τουλάχιστον των κατώτερων βαθμίδων) σε αυτή.
Στο καπιταλιστικό σύστημα οι επιχειρήσεις αντιμετωπίζουν τους υπαλλήλους ως ένα μέρος του κόστους, το οποίο επιδιώκουν να μειώσουν όσο μπορούν (ενίοτε παραβιάζοντας και τη νομοθεσία). Εαν δίνουν παροχές πέρα από αυτές που επιβάλλει ο νόμος, τις δίνουν μόνο εφόσον κρίνουν ότι οι ωφελούμενοι από τις παροχές συμβάλλουν στην αύξηση της κερδοφορίας τους περισσότερο από όσο κοστίζουν οι επιπλέον παροχές ή αν εξαναγκαστούν από το συσχετισμό δυνάμεων. Για τις επιχειρήσεις, οι υπάλληλοι είναι μηχανές παραγωγής κερδών, οι οποίες όταν παύουν πλέον να επιτελούν ικανοποιητικά το σκοπό για τον οποίο προορίζονται, αντικαθίστανται.
Σε περιόδους οικονομικής ανάπτυξης είναι ευκολότερο για το συνδικαλιστικό κίνημα να πιέσει και να έχει επιτυχίες (αυξήσεις πραγματικών μισθών, ενίσχυση ασφαλιστικών ταμείων κλπ.) και να αποσπάσει μερίδιο από την αύξηση της κερδοφορίας και να βελτιωθεί σε απόλυτα μεγέθη η θέση των εργαζομένων. Ο συν. Πρόεδρος δε φαίνεται να έχει αντιληφθεί ότι βρισκόμαστε σε περίοδο παγκόσμιας κρίσης τα τελευταία έτη και οι επιχειρήσεις ιδίως στο χρηματοπιστωτικό σύστημα καταφεύγουν σε απολύσεις, διαθεσιμότητες, μείωση ωρών εργασίας και μισθών και άλλα μέτρα ελαστικοποίησης των εργασιακών σχέσεων και περιορισμού του κόστους. Το πώς ο συν. Αμούτζιας προσδοκά ότι σε τέτοιες συνθήκες, θα ενισχύσει η όποια διοίκηση το ταμείο χωρίς ούτε να εξαναγκαστεί από την πίεση και τις απεργίες των εργαζομένων που αυξάνουν το κόστος, ούτε λόγω νομικής υποχρέωσης, αλλά λόγω του χαρακτήρα του διοικητή, είναι μυστήριο.
Η εξαντλητική επιχειρηματολογία στεφανώθηκε με την πρόταση του προέδρου για συνέχιση (δηλαδή λήξη) του αγώνα. Στην ομιλία του (που παρουσιάστηκε ως απόφαση της γ.σ. για το ταμείο υγείας στην ιστοσελίδα του συλλόγου) ο πρόεδρος δεν εξήγησε για ποιό λόγο έπρεπε να γίνουν απεργίες για να αποφασιστεί η απόσυρση των αποθεματικών των Οργανισμών προσωπικού από την Αγροτική τράπεζα, να ζητηθεί αναφορά στην επικείμενη επιχειρησιακή σύμβαση στο Ταμείο Υγείας. Χωρίς να μπει στον κόπο να εξηγήσει τι (δεν) πετύχαμε με τις απεργίες, διαπίστωσε ότι «δεν αξίζει να χαραμίσουμε άλλα μεροκάματα για μια εργοδοσία ξεφτιλισμένη, ... με τις ανισόρροπες πρακτικές και τις σχιζοφρενείς συμπεριφορές.». Προφανώς αν η εργοδοσία δεν ήταν ξεφτιλισμένη (δηλαδή αν μία μικρή πίεση αρκούσε για να μετακινηθεί από τις θέσεις της και να γίνει διαπραγμάτευση), θα άξιζε να χαραμίσουμε μεροκάματα. Δηλαδή, με άλλα λόγια, αν η εργοδοσία είναι σκληρή και ανυποχώρητη, επειδή είμαστε ανίκανοι να προχωρήσουμε σε μετωπική αντιπαράθεση, αντί να κλιμακώσουμε την πίεση, θα υποχωρήσουμε και θα βαφτίζουμε την υποχώρηση ή την ήττα ως αταλάντευτη διεκδίκηση;). Σύμφωνα με τη λογική του προέδρου οι απεργοσπάστες είναι οι πλέον διορατικοί και έξυπνοι αφού κατάλαβαν εγκαίρως ότι δεν χαράμησαν ούτε ένα μεροκάματο για την ξεφτυλισμένη εργοδοσία! Με την οργανωτική, πολιτική και ιδεολογική προετοιμασία που είχαμε ήταν αναπόφευκτο να έχουν οι απεργίες την κατάληξη που είχαν.
Δικαιολογήθηκε για τη μείωση του ποσοστού συμμετοχής στην απεργία, υποστηρίζοντας ότι ο σύλλογος έκανε ότι μπορούσε με περιοδείες και ανακοινώσεις. Υποστήριξε ότι στις περιφερειακές συνελεύσεις υπήρξε ελάχιστη προσέλευση συναδέλφων (χωρίς να δώσει στοιχεία για το που, πότε και πόσες πραγματοποιήθηκαν). Άλλωστε δύο τρόποι υπάρχουν για να μην γίνει κάτι: ή να μην το κάνεις καθόλου ή να το κάνεις με τρόπο που θα αποτύχει οπωσδήποτε!!!
Ούτε ανέφερε σε πόσα καταστήματα έχει κάνει περιοδείες η πλειοψηφία του Δ.Σ., ούτε πως ο σύλλογος βοηθά τους απλούς συναδέλφους που αντιμετωπίζουν πιέσεις από διευθυντές να μην απεργήσουν και να προσπαθήσουν αν πιάσουν τους στόχους. Οι καταγγελίες στη Ντουντούκα διευθυντών που κάνουν ενεργητική απεργοσπασία όπως στα καταστήματα Τρίπολης, Κομοτηνής ελάχιστα βοηθά τους συναδέλφους που έχουν να αντιμετωπίσουν τη διευθυντική αυθαιρεσία.
Αν η πλειοψηφία του συλλόγου έδειχνε τον ίδιο ζήλο για την οργάνωση απεργιών με αυτό που έδειξε για να κατοχυρώσει στη σύμβαση της Ο.Τ.Ο.Ε. του 1998 το δικαίωμα όσων εκλέγονται 5 φορές συνεχόμενες να έχουν συνδικαλιστική προώθηση (βαθμός και μισθός διευθυντή), πιθανότατα η απεργία θα είχε καλύτερη έκβαση!!!
Το ποσοστό απεργίας ήταν αναντίστοιχο της σημασίας του ζητήματος λόγω α) των πιέσεων να πιαστούν στόχοι και απειλών Διευθυντών ότι δεν θα δώσουν άδειες κλπ. , β) της έλλειψης οργανωτικής προετοιμασίας (π.χ. συστηματικές περιοδείες) και περιφρούρησης της απεργίας (με συνέπεια να αντιμετωπίζεται από πολλούς συναδέλφους σαν αποκλειστικά ιδιωτική υπόθεση η συμμετοχή σε απεργία), γ) του ότι πολλοί συνάδελφοι διαφωνούν με τα αιτήματα και από την πείρα τους γνωρίζουν ότι η γραμμή της πλειοψηφίας του συλλόγου είναι συμβιβαστική και ως αποτέλεσμα θα έχει την απώλεια ημερομισθίων χωρίς καμία χειροπιαστή επιτυχία, δ) της άποψης που πρόβαλε και ο πρόεδρος και έχει συστηματικά καλλιεργηθεί τα τελευταία χρόνια, ότι δε χρειάζεται οι εργαζόμενοι να αγωνίζονται μέσω απεργιών [να χαραμίζουν μεροκάματα] ή σε αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες (π.χ. συνελεύσεις καταστημάτων), αλλά αρκεί στην κάλπη να κάνουν τη σωστή επιλογή και να επιλέξουν τους κατάλληλους αντιπροσώπους στο συνδικάτο, στο δήμο και στη βουλή, οι οποίοι θα επιλύσουν τα προβλήματα.
Με το επιχείρημα ότι η συνέλευση είναι αναρμόδια για να αποφασίσει για το αν θα συνεχιστεί η απεργία επειδή με βάση το καταστατικό μόνο τα θεσμικά όργανα (Δ.Σ.) είναι αρμόδια για την κήρυξη των απεργιών, καθώς και το ότι δεν υπήρχε στην ημερήσια διάταξη θέμα για τη συνέχιση της απεργίας, αρνήθηκε ο πρόεδρος να θέσει σε ψηφοφορία τις προτάσεις των Συσπείρωση, ΕΣΑΚ, Αγωνιστική Πρωτοβουλία που ζητούσαν να γίνει ψηφοφορία επί των προτάσεων τους για συνέχιση του αγώνα Και έτσι, χωρίς να γίνει αντιπαράθεση απόψεων και προτάσεων, η υπερψήφιση του διοικητικού απολογισμού θεωρήθηκε ως υπερψήφιση των προτάσεων που έκανε ο πρόεδρος στην ομιλία του. (με τη σιωπηρή συναίνεση της Δ.Α.Κ.Ε.).
Όπως φαίνεται από τα παρακάτω άρθρα, ο πρόεδος ερμήνευσε καταχρηστικά το καταστατικό, παραβιάζοντας το πνεύμα, αν όχι και το γράμμα του.
Το άρθρο 21 ορίζει ότι κατά τη γενική συνέλευση, οι αποφάσεις λαμβάνονται ..πάντοτε με ψηφοφορία...Η γενική συνέλευση μπορεί να θέσει κάθε θέμα σε καθολική ψηφοφορία....Το άρθρο 18 τονίζει ότι «Η Γενική Συνέλευση των μελών είναι το ανώτατο όργανο του Σωματείου». Το άρθρο 30 ορίζει ότι «Το Δ.Σ. εφαρμόζει το καταστατικό, εκτελεί τις αποφάσεις της Γενικής Συνέλευσης...αποφασίζει για την κήρυξη στάσεων εργασίας και απεργιακών κινητοποιήσεων μέχρι και 48 ωρών.».
Είναι ειρωνεία, ο πρόεδρος συνδικάτου που καταγγέλλει τον αυταρχισμό της εργοδοσίας, να συμπεριφέρεται ο ίδιος αντιδημοκρατικά!
(αυτή όμως είναι η κυρίαρχη «γραμμή» που προωθείται από εργοδότες και κυβερνητικούς ή συναινετικούς συνδικαλιστές!)
Εάν μελλοντικά η πλειοψηφία του συλλόγου θελήσει να κάνει κινητοποιήσεις έστω και για να διαπραγματευτεί με την εργοδοσία, θα έχει μεγαλύτερη δυσκολία να πείσει τους συναδέλφους να απεργήσουν, θα έχει μικρότερη διαπραγματευτική δύναμη για να αποσπάσει οτιδήποτε από τη διοίκηση. Συνδικαλιστική ηγεσία που είναι αδύναμη να αποσπάσει έστω και μικρές επιτυχίες χάνει την εμπιστοσύνη των εργαζομένων και από τη στιγμή που αδυνατεί να πιέσει δεν έχει κίνητρο ο εργοδότης να διαπραγματευτεί μαζί της και να κάνει υποχωρήσεις.
Συνάδελφισσες, Συνάδελφοι,
Εμείς, να μην βάλουμε υποθήκη το παρόν και το μέλλον μας!!!
Στο χέρι μας είναι να ανατρέψουμε τις δυσμενείς εξελίξεις και στο ταμείο υγείας και στις εργασιακές σχέσεις μέσω της συμμετοχής μας σε συλλογικές διαδικασίες, τη δράσης μας, του αγώνα μας.
20-05-2009
ΠΟΙΟΙ ΑΝ ΟΧΙ ΕΜΕΙΣ!
ΠΟΤΕ ΑΝ ΟΧΙ ΤΩΡΑ!